NK Jachthoornblazen 2026 – De Vrijthof Hilvarenbeek
Het is 6.00 uur op zaterdag 9 mei 2026. Over enkele minuten melden de juryleden zich voor vertrek naar Hilvarenbeek, het charmante Brabantse dorp waar vandaag vele Nederlandse jachthoornblazers in themaverband samenkomen voor het NK Jachthoornblazen 2026.
Na een voorspoedige rit, waarin we onze verwachtingen delen en nog even de leermomenten van vorig jaar de revue laten passeren, arriveren we mooi op tijd op de Vrijthof. Er wordt nog volop opgebouwd, maar de sfeer zit er nu al goed in. De Brabantse koffie staat net klaar — een perfect moment om aan te komen — en al snel klinkt het verlossende nieuws dat ook de bekende worstenbroodjes, vers van de bakker, gearriveerd zijn. Want zeg nou zelf: worstenbroodjes horen bij Brabant als de jachthoorn bij de jacht!
De Kempische Jachthoornblazers vormen vandaag samen met Brouwerij De Roos, alle enthousiaste vrijwilligers en de gemeente Hilvarenbeek de gastvrije organisatoren van deze prachtige dag. Midden op de Vrijthof — nee, niet het Vrijthof dat is Maastricht — er staat een schitterende muziekkapel, strak in de lak en sfeervol aangekleed met groen- en bloemarrangementen. Daarnaast prijkt een keurig ingerichte jurytent, voorzien van uitstekend geluid voor onze dagspreker Gerrit, die hier op zijn geheel eigen, onnavolgbare wijze invulling aan geeft.
Om 9.00 uur kunnen de groepen zich melden bij het secretariaat om hun mappen met partituren op te halen. Waarom doen we dat zo? Simpel: dit is voor iedereen de laatste mogelijkheid om te controleren of alles klopt. Zodra de groepen straks opkomen, leveren zij hun map in bij de jury en zijn wijzigingen niet meer mogelijk. Toch komen er ook vandaag nog enkele correcties voorbij: een aangepaste volgorde van de te spelen stukken, een rust die niet stond aangegeven of zelfs een foutief genoteerd akkoord. Het laat zien hoe serieus en gedreven alle deelnemers met hun muziek bezig zijn.
Dan is het 10.00 uur. Het NK wordt officieel geopend met woorden van Siem, voorzitter van het NVJB, gevolgd door een welkomstwoord namens de gemeente door de wethouder. Ook ikzelf mag als Nationaal Muzikaal Leider van het NVJB en dagleider van vandaag het woord voeren. Daarna klinkt een krachtige Begrüßung van de blazers over het plein. Het publiek luistert aandachtig, de spanning stijgt, de eerste groepen maken zich gereed… en dan gaat het los!
Maar liefst acht groepen treden vandaag aan voor het Nederlands Kampioenschap. Het is in de vroege ochtend nog wat fris, maar al snel laat de zon zich zien en verandert de Vrijthof in een sfeervol decor vol muziek, ontmoeting en verbroedering. Ook de toeschouwers weten de weg naar het plein goed te vinden en genieten zichtbaar van alles wat deze dag te bieden heeft.
Alle groepen starten met dezelfde signalen voor het verplichte gedeelte: een jachtsignaal waarbij het vooral aankomt op goed luisteren en gelijkstemmig spelen. Juist dát was vorig jaar een belangrijk leermoment. Daar werden toen de punten verdiend — of juist laten liggen. Nieuw dit jaar was dat we vooraf heel duidelijk hadden aangegeven dat het inblazen elders kon plaatsvinden. Dat betekende dus ook dat op het podium niet langer even een gedeelte van het signaal mocht worden geprobeerd. En ja… als je dan gewend bent om met Das Ganze te openen, vraagt dat toch even om omschakeling. Voor groepen die dit al jarenlang als vaste start gebruiken, was het best een uitdaging. Maar alle deelnemers gingen hier uiterst professioneel mee om.
Dankzij de uitstekende routing die door de Kempische Jachthoornblazers was uitgezet, verliep alles bijzonder soepel. We liepen zelfs voor op schema en konden daardoor ook de eerste ronde van het Open Concours vlot laten beginnen. Die extra ruimte bleek later op de dag zeer welkom.
Tijdens de eerste ronde kwam namelijk een bijzonder verzoek binnen. De kerk aan de Vrijthof werd deze dag ook gebruikt voor een uitvaart. En juist wij als blazers, waarbij traditie en respect een rode draad vormen, begrijpen als geen ander wat gepast is op zo’n moment. Toen de rouwstoet arriveerde, werd het programma direct stilgelegd. Kort daarna volgde de vraag:
“Zouden jullie, wanneer de stoet de kerk verlaat, het Auf Wiedersehn willen blazen?”
Natuurlijk doen we dat.
Om 12.45 uur wordt de kist naar buiten gedragen. De familie verzamelt zich rondom hun dierbare en ruim 150 blazers staan opgesteld voor dit indrukwekkende eerbetoon. Wat daarna klinkt, is nauwelijks in woorden te vatten. Een moment van pure verbondenheid, waarin muziek spreekt waar woorden tekortschieten. Bij velen verschijnt kippenvel op de armen. Wat was ik ongelooflijk trots op alle blazers die dit mogelijk maakten en het zó waardig ten gehore brachten. De emotie en de trillingen van dat moment bleven nog lang voelbaar. Het was zonder twijfel één van de meest bijzondere momenten van deze dag.
Wanneer de stoet is vertrokken, wordt het programma weer hervat. Na de eerste rondes volgt een korte pauze met muzikale intermezzo’s en om 13.00 uur melden zich elf gespannen blazers voor hun insigneproef. Dat lijkt misschien eenvoudig, maar wie ooit zelf voor een examenmoment heeft gestaan, weet beter. Het voelt toch een beetje alsof je opnieuw opgaat voor je rijbewijs. Nee, we eten er niet van, maar spannend is het absoluut.
Iedere deelnemer slaagt uiteindelijk voor zijn of haar proef. Sommigen overtuigen direct de examencommissie, anderen worden rustig op weg geholpen door een paar maten voor te zingen of de ruimte te bieden opnieuw te beginnen. Voor ons is het belangrijk dat we horen dat het loopt, dat iemand het muzikaal aankan en vertrouwen krijgt. We proberen de spanning weg te nemen en geven waar mogelijk ook inhoudelijke tips mee.
Vooral richting de muzikaalleiders wil ik graag benadrukken: besteed veel aandacht aan ademhalingstechniek. Onder spanning hoor je met grote regelmaat dat men vergeet dat alles valt of staat met goede ademsteun. Dáár begint het fundament van goed blazen. Dus blijf daaraan werken. En zoals we gekscherend zeggen: op het podium hebben we geen bierbuik, maar een echte blazersbuik!
Daarna verdiept de jury zich weer in het tweede gedeelte van de wedstrijddag. Ook dit verloopt vlot en op hoog niveau. Als Nationaal Muzikaal Leider mag en kan ik uitsluitend luisteren. Ja, ik bevind mij bij de jury, maar ik ben mij zeer bewust van mijn positie en geef dan ook geen enkel inhoudelijk commentaar dat de jury zou kunnen beïnvloeden.
Ondertussen worden de uitslagen direct verwerkt, waardoor deze vrijwel meteen beschikbaar zijn zodra de laatste groep heeft gespeeld. Er wordt beoordeeld op drie onderdelen. Allereerst uitstraling en verzorging van de groep. Alle groepen zagen er uitstekend uit. Bij een maximum van vijf punten werden vooral scores tussen de 4 en 4,5 gegeven, met hier en daar een enkele 5. Maar let op: wanneer de muzikale prestaties dichter bij elkaar komen te liggen, gaat een jury automatisch scherper kijken naar details. Wat daarbij opviel en door de jury aan mij werd teruggekoppeld, is dat niet-gepoetste hoorns in de toekomst negatief zouden kunnen meewegen. Voor deze editie heeft dat, voor zover ik heb kunnen zien, nog geen invloed gehad op de einduitslagen.
De tweede beoordelingslijn betreft zuiverheid, klankkleur en gelijkheid binnen de groep. De derde lijn kijkt naar de uitvoering conform de partituur: tempo, bindingen, staccato’s, rusten en andere muzikale details. Dat vraagt veel concentratie van de juryleden, zeker in de beperkte tijd die zij hebben. Daarom ontvangen zij alle stukken ruim van tevoren om zich grondig voor te bereiden. Tijdens de uitvoering zelf is er vaak alleen tijd voor korte aantekeningen, een vinkje of een enkel woord in de partituur. Iedere jurylid heeft daarin zijn of haar eigen werkwijze. Dat betekent ook dat ik achteraf geen inhoudelijke uitleg kan geven over specifieke opmerkingen. Bovendien blijft anoniem welk jurylid welke beoordeling heeft ingevuld, om volledige neutraliteit te waarborgen.
Wat uiteindelijk vooral duidelijk wordt wanneer alle punten verwerkt zijn: de groepen groeien steeds dichter naar elkaar toe. De verschillen worden kleiner en het niveau stijgt zichtbaar.
Tijdens de prijsuitreiking feliciteren we uiteraard alle winnaars. De Overlopers weten opnieuw beslag te leggen op de titel, maar ook zij voelen dat de concurrentie dichterbij komt. Sportief als ze zijn, spreken zij hun waardering uit voor het hoge niveau van de andere groepen. Het is dan ook bijzonder interessant om te zien wie in de komende jaren hun leidende positie zal overnemen — want dat moment lijkt echt dichterbij te komen.
Ook in de Open Klasse toont Sint Hubertus Vlodrop zich opnieuw een terechte winnaar. Nadat de prijzen en herinneringen aan de eerste plaatsen zijn uitgereikt, wordt er nog lang nagepraat, gelachen en gevierd op de Vrijthof. De sfeer is ontspannen, warm en vol kameraadschap — precies zoals een dag als deze hoort te zijn.
Tot slot werd ook het verplichte concertante/fanfarestuk voor volgend jaar bekendgemaakt:.
Introitus (Hubertusmis) van Herman Neuhaus, in een arrangement van JHB Waalsdorp Dhr. Willem O. van Zoeren. De partituren ontvangen de deelnemers van dit jaar samen met hun juryrapport per e-mail.
Wat is mij verder opgevallen tijdens deze prachtige wedstrijddag?
Allereerst wil ik toch nog even wijzen op een punt uit het reglement. Hierin staat duidelijk vermeld dat dirigeren niet is toegestaan. Toch heb ik gezien dat sommige leiders met hun hoorn wel erg nadrukkelijk richting aangaven, meer dan enkel de toegestane inzet. Daar wil ik vriendelijk maar nadrukkelijk aandacht voor vragen richting volgend jaar.
Daarnaast waren er hier en daar wat kleine slordigheidjes zichtbaar: een verkeerde inzet, een ander stuk starten dan aangekondigd of kleine misverstanden binnen de groep. Maar eerlijk is eerlijk: dat hoort soms ook bij de spanning van een kampioenschap.
Wat mij vooral ontzettend positief heeft verrast, is de aanwas van jonge mensen! Het is prachtig om te zien dat ook de meer jeugd de jachthoorn oppakt en enthousiast wordt meegenomen in deze muzikale traditie. Groepen: een groot compliment voor jullie inzet om jonge mensen te enthousiasmeren en hen mee te nemen op deze bijzondere muzikale reis. Dat verdient echt waardering.
Daarnaast was het mijn stellige overtuiging dat er dit jaar beter naar elkaar werd geluisterd en dat het gemiddelde muzikale niveau opnieuw duidelijk is gestegen. Muzikaal leiders en leidsters: proficiat! Jullie slagen erin om samen met jullie blazers grote stappen vooruit te zetten en dat was vandaag absoluut hoorbaar.
Kortom: het was een prachtige, warme en muzikale dag waarop passie, traditie, respect en verbondenheid centraal stonden.
Wij danken iedereen die zich heeft ingezet om deze dag tot een succes te maken. Dank aan alle vrijwilligers, organisatoren, begeleiders, deelnemers, supporters en uiteraard de juryleden, die dit jaar zelfs onverwacht een internationaal tintje aan het kampioenschap gaven.
Ik ga bewust niet iedereen afzonderlijk benoemen, want dan weet ik zeker dat ik mensen tekort zou doen. Maar één ding staat vast: zonder jullie inzet was deze dag niet mogelijk geweest.
Met muzikale groet en dank,
Erick Jan Kaljee
Muzikaal Leider NVJB
